dewereldaanonzevoeten.punt.nl
Lotusbloemen met sticky rice
Dag lieve mensjes,
 
Long time no update, en dus is er weer eentje; voor jullie genot only.
 
Na afscheid genomen te hebben van ons schoonmoederke duurde het een paar dagen alvorens we ons visum voor onze nieuwe bestemming hadden geregeld en off we were. Laos zou ons, volgens alles en iedereen die daar ooit was geweest, opnieuw een fantastische ervaring rijker gaan maken. En niks was minder waar.
 
Het mooie aan reizen is misschien wel de geschiedenislessen die je overal moeiteloos en zelfs met genot ondergaat. Zo wisten wij bijvoorbeeld uiterst weinig over Laos. Behalve dan het beschamelijke feit dat het een drugsparadijsje zou moeten zijn. Maar er bleek tussen 1964 tot 1973 ook nog een hevige oorlog gevoerd te zijn in dit land van de zo ogenschijnlijk vredige Lotuseters. In een tijd dat vrijheids- verspreider Amerika zich om alle Geneve vedragen, die eerder Laos als neutraal terrein hadden verklaard, heendraaide, gooiden de door hen aangestelde, getrainde en betaalde lokale piloten meer bommen op het land dan in de gehele Tweede Wereld Oorlog op Duitsland en Japan bij elkaar. Met name het Oosten van Laos dat door de nog grotere vedrag-brekende-Vietnamesen werd gebruikt om spullen te smokkelen naar het Zuiden van hun land, was de klos. Negen jaar lang werd er gemiddeld om de 8 minuten een plek in Laos gebombardeerd, hetgeen de Amerikaanse belastingbetaler een rekening van $2 miljoen dollar per dag opleverde en Laos de twijfelachtige eer van het meest gebombardeerde land van de wereld.
 
Maar goed, laten we geschiedenis niet opnieuw verlagen naar iets oninteressants dat van een blaadje of scherm te leren is en het nu maar over de andere kant van Laos hebben. De kant van biertjes drinken in een binnenband, een busongelukje, je in het midden van nergens bevinden, lever eten bij de lokalers en de kant van mooie mensen, hele mooie.
 
Het was weer eens tijd om uit te rusten, en dus gebruikten we de hoofdstad van Laos slechts om van bus te wisselen op weg naar jongeren- en Friends centrum Vang Vieng. Deze plek heeft twee kenmerken die ervoor zorgen dat er brood op de plank komt. De eerste is een niet zo interessante, namelijk een groot aantal bars en restaurants waarin non-stop herhalingen van Friends te zien zijn. De tweede is echter een stuk aangenamer: in een band de rivier afdobberen met een koud biertje in je hand en om de paar meter een bar om bij aan te meren om nog een biertje te kopen of "gewoon" van de trapezes gebruik te maken, een potje Boule (de Australische verkrachting van de naam Jeux de Boules) te spelen of gewoon even lekker in de zon te bakken. Schitterend dus!! En omdat je dit veel vaker dan één keer kan doen, stapten we al snel een tweede keer met onze binnenband in een TukTuk om ons 3 km rivier opwaarts af te laten zitten. Nog maar net begonnen aan onze tweede rivier-lounge-dag was daar opeens iemand waarmee Teun in Den Haag heeft gestudeerd. En aangezien je zulke mensen moeilijk kunt negeren hebben we het maar het beste van gemaakt en de rest van de dag gezellig doorgebracht met haar en haar vriendje.
 
Meer onder invloed van tijdsdruk dan iets anders besloten we na 6 dagen toch maar door te reizen. De tijd in Vang Vieng had ons genoeg tijd gegeven om ons goed in te lezen in Laos. Op basis hiervan en omdat Zuidoost Azië tot dan toe, in verhouding tot onze eerdere ervaringen in andere werelddelen, erg toeristisch was gebleken gesloten we een wat onorthodoxe route te gaan nemen om hopelijk wat minder toeristische plekken aan te doen.
 
Phonsavan was onze eerste poging daartoe, en gelijk een geslaagde. Het dorp dat eigenlijk maar uit één lange spookstraat met lelijke huizen bestond voelde gelijk goed aan. Om het nog leuker te maken werd Teun 's avonds uitgenodigd voor een potje bier en Playstationen met de jongens die in het Hotel werkten.  De dag daarop hebben we samen met een Nederlandse jongen brommers gehuurd en zijn we het hoogtepunt van Phonsavan gaan bezoeken: grote stenen vazen die volgens Japanse onderzoekers waarschijnlijk werden gebruikt om resten van mensen erin te bewaren. Hoewel de vazen zelf niet om naar huis te schrijven zijn (.......hmmmm) was de brommerrit erg leuk. Stofhappen, in de brandende zon de weg zoeken en lunchen bij iemand waarmee je helemaal niet verbaal kan communiceren waardoor je iets te eten krijgt waarvan je het vlees maar laat is staan is namelijk errrruuuuuuugggg leuk!!
 
En alsof we nog niet genoeg verwend waren, werd onze gekozen route van leuk naar leuker naar nog leuker en vielen we de volgende dag met onze neus in de boter (wederom niet letterlijk nemen ajb). Heerlijk opgevouwen zaten we al vroeg in de bus te genieten van het echte, zover je dat als toerist kan, leven van Laos tijdens wat een lange zit zou zijn naar het minder bezochte Noord oosten van Laos. Halverwege onze tocht besloot een van de andere kant komend busje niet uit te wijken. Het gevolg was naast slechts wat blikschade een discussie tussen de chauffeurs van de beide voertuigen die er beschaafd maar niet erg pragmatisch uitzag. En hoewel we na 20 minuten nog steeds dachten zo weer op pad te zijn, kwamen we er 9 uur later achter dat we dit toch te Westers hadden ingeschat. De twee kwamen er namelijk niet uit en de politie moest erbij aan te pas komen. Het probleem was echter dat er in een radius van 200 km geen politie in dit deel van Laos is. En als je dit al grappig vindt om te lezen dan lig je vast in een deuk als we je vertellen dat de vrouw van de bestuurder van het busje eerst 250 km met een soort van openbaar vervoer moest reizen om daar hopelijk een politie agent te kunnen vinden die niet te veel geld wilde om mee terug naar het ongeluk te reizen (opnieuw met openbaar vervoer want de politie heeft geen eigen voerteigen) om daar na letterlijk vijf minuten te vertellen dat de twee mannen het maar uit moesten gaan zoeken in de rechtszaal.
 
In veel gevallen zal deze gebeurtenis een geval van "het was erg grappig nu we er aan terugdenken" zijn, maar in ons geval was het al super toen we het beleefden. Het verhaal over het ongeluk had namelijk via rooksignalen of wellicht de ouderwetse tamtam al snel het eerstvolgende dorp bereikt, waarna de leraar van de basisschool meteen had besloten die dag eens wat anders te doen en op excursie te gaan. Een excursie toeristenkijken wel te verstaan. Uren lang hebben er tientallen, voornamelijk, kinderen sprakeloos naar ons te staan staren. Ik geloof dat we wel kunnen zeggen dat we daar het minder toeristische Zuidoost Azië vonden.
 
Maar na 4 uur kijken en bekeken worden was het mooi geweest en begonnen we honger en vooral erg dorst te krijgen. Niet veel later erna zaten we in de achterkant van een pick-up truck die ons naar de plek bracht waar we eigenlijk een half uur nadat het ongeluk plaatsvond lunch zouden verorberen.
 
 
 
 
Deze plek bestond uit een stoffige vlakte met daarop enkele huizen, een restaurantje waarbij de kip op bestelling niet geheel volgens de hygiëne regels werd geslacht, een marktje waar nog wat twijfelachtige eetwaren werden verkocht en, warempel, iets van een guesthouse. Hoewel de bus rond 22:30 aankwam in het dorpje, bevonden Imke en Teun zich even later niet meer onder het gezelschap van de mede (ex)reisgenoten, maar van muizen en/of ratten. We besloten die avond namelijk niet meer tot 2:00 uur in een bus met maar één lamp over smalle bergweggetjes te gaan zitten, op weg naar een plek waarvan we een dag later toch verder wilden reizen. Nee, in plaats daarvan legden we onze vermoeide lichamen neer op iets dat meer een rotsblok dan een bed was. Het was echter meer het ongedierte dat die nacht een slapeloze maakte. De gehele nacht werden onze dagrugzakken aangevallen en hoorden we overal om ons heen gepiep en getrappel.
 
Maar als je je in zoiets puurs bevindt als waar wij ons toen bevonden, dan klaag je niet maar geniet je. Al helemaal niet als er 's ochtends twee 70-jarige oude rakkers uit Mauritius uit de kamer naast je stappen die claimen wel geslapen te hebben. Deze Franstalige mannen hadden de avond ervoor dezelfde beslissing genomen als wij en moesten nu dezelfde kant op als wij. Een kant die bereikt werd na met 4 verschillende bussen 13 uur lang over 230 km hobbelweg te hebben voortbewogen. Want echt rijden kan je zo'n tempo niet noemen. Maar met twee van die Jacques Cousteaus naast je hebbend kan je niks anders dan genieten. Bovendien  bevonden we ons precies waar we wilden zijn: in het midden van nergens. met geen enkele andere toerist in zicht, maar slechts naar ons gapende of anders kotsende Lao om je heen. Die mensen kunnen namelijk niet tegen bergweggetjes. Allemaal nemen ze dan ook gretig het plasticzakje aan dat ze bij binnenkomst door de buschauffeur wordt aangeboden, en binnen enkele minuten kotsen ze deze vervolgens net zo gretig vol.
 
Na zelf bijna over onze nek te zijn gegaan kwamen we 's avonds laat bij onze eindbestemming Nong Kiaw aan en moesten we even laten bezinken wat we de laatste twee dagen allemaal hadden meegemaakt. Ik denk namelijk niet dat wij als toerist zijnde eerder zo'n puur gedeelte van de wereld hebben gezien. De dorpjes representeerde de Middeleeuwen van het Historisch Dorp en de mensen waren zo ontzettend smerig, arm en toeristenvreemd dat het bijna onwerkelijk was. 
 
Na een paar dagen nagenieten van dit alles in relaxcentrum Nong Kiaw  gingen we terug het toeristengedeelte van Laos in. Luang Prabang bracht ons echter niet zo heel veel noemenswaardig, behalve weer internet en één schitterende ochtend. Elke ochtend gaan er zo'n 600 monniken langs de gelovigen om hun eten voor de dag op te halen. Een eindeloos lijkende rij, variërend van 10 jarige tot en met 60 jarige, monniken is hiervan het resultaat.  En hoewel je bijna als een echte paparazzi moet vechten voor een mooi plaatje werd dit, én het rete vroeg opstaan, ruimschoots goedgemaakt door de schitterende plaatjes die de combinatie van kaal geschoren hoofden, blote voeten en oranje sarongs opleverden.
 
Na drie weken genieten van alles wat Laos te bieden heeft waren we echter na deze ochtend alweer op weg naar onze laatste bestemming in dit land. En opnieuw was het meteen duidelijk dat het Noorden echt het beste stuk van dit land is. In de bus naar Luang Nam Tha raakten we namelijk aan de praat met een jongen uit Laos die ons in zijn gebrekkige Engels uitnodigde om die avond bij hem en zijn familie te komen eten. Even aarzelend, maar toch wel erg nieuwsgierig naar zo'n ervaring zeiden we ja. Een paar uur later zaten we te genieten van een heerlijke soep bestaande uit, zoals Imke toen nog dacht, tofu, rundvlees en groenten en natuurlijk daarbij de oh zo bekende sticky rice. Zoals Teun toen aan Imke duidelijk maakte wat haar tofu eigenlijk was (heerlijke lever), zal ik ook even snel duidelijk maken wat sticky rice is. Dit is een soort rijst met een hoog gehalte gluten die mede daardoor als opgedroogde rijstepap aan elkaar plakt. Deze rijst moet je in je handen in de vorm van een bol kneden en dan in de soep dippen.
 
Ja ja, zo leer je nog eens wat. Dat je echt zo snel mogelijk naar Laos, en dan met name het Noorden, moet bijvoorbeeld. En voor de mensen die het nog niet weten, leer bij deze ook nog even dat wij inmiddels alweer een maand in Australië een bestaan(tje) aan het opbouwen zijn. Met de nodige slag en stoot hebben we tot nu toe een kamer voor een paar weken in een heel mooi huis in Sydney geregeld, heeft Teun voor drie maanden een baan bij Deloitte als "hij heeft geen idee-er" en moet Imke het nog even met tijdelijk werk doen terwijl ze hard op zoek is naar iets voor langer tijd.
 
We hopen dat jullie allemaal genieten van het mooie weer in Nederland, maar ondertussen ons niet te veel vergeten. Wij doen dat andersom zekers te weten niet.
 
Dikke pakkerts,

Teun en Imke 
 
En voor degene die het wel weer eens gezellig vinden om ons te spreken of te sms-sen, ons telefoonnummer is +61449137643

Reacties

op 28-04-2007 10:55
Globetrotters,
Hetwas weer fantastisch, er schuilen echter auteurs in jullie. Imke,leuk om het filmpje te zien, gelukkig ben je nog steeds hetzelfde. KAn er in rijst echt gluten zitten? Dit vind ik erg verrassend en verontrustend tegelijk. Veel plezier in Australie en keep on writing,
liefs Sjan
op 01-05-2007 08:54
Het was weer een geweldig stuk om te lezen, super.
en erg leuk om het filmpje te kunnen kijken. Milan vond het ook erg leuk want die keek lekker mee op de computer zodat hij straks natuurlijk wel weet wie nu die reizende achternicht met haar vriend zijn!!
Ga zo door!
 
veel liefs
stephan, Nina, Milan en nog eenklein schoppend exemplaar dat alleen nog maar te voelen is
op 20-05-2007 19:48
Hoi Imke en Teun,
 
Hoe is het ondertussen bij jullie? Er valt zeker niet veel meer te beleven. We horen in ieder geval niets meer van jullie zelf. Ik heb wel begrepen dat jullie op dit moment werk en woonruimte hebben. Hebben jullie het daar nu erg druk mee? Welkom terug in de "beschaafde" wereld. Jammer voor ons en jullie dat het gewone leven zoveel tijd moet kosten want ik mis jullie uitbundige belevenissen en mooie foto's.
Verder gaat hier ook alles zijn gangetje. We hebben nu een paar dagen vrij gehad en hadden met onze jeugd op de camping bij Jelko en Marleen willen kamperen. Helaas is het weerintussen omgeslaan en hebben wede T-shirts omgeruild voortruien. Hopelijk gaat het goed met jullie en horen/zien we binnenkort weer wat van jullie leventje. Nog veel plezier, hou je haaks en tot hoors.
groetjes,
Martje
Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl