dewereldaanonzevoeten.punt.nl
A land of two halves
Hela!
 
De laatste vier weken van de in totaal acht weken die we in Nieuw Zeeland hebben doorgebracht hebben ons meer dan een beetje variatie gebracht. Van zelf een nieuwe auto radio inbouwen tot bijna een dikke boete krijgen, van onbewoonde stukken land tot file rijden, van een paar besneeuwde pieken beklimmen tot zwemmen met dolfijnen en duiken op één van ´s werelds top duikspots, en van zonnen op afgelegen strandjes tot wakker worden met een bijna één cm dikke laag ijs aan de binnenkant van de ramen. Nieuw Zeeland heeft het allemaal.
 
Hoewel Imke, maar vooral ook Teun, heel aardig kan zingen, besloten we na vier weken toch maar onze AM radio met een FM radio te vervangen. Om zo min mogelijk te investeren in een bus die er elk ogenblik helemaal mee op kan houden, was het plan om een goedkope radio bij een sloop te halen en deze zelf in te bouwen. Zo gezegd, zo gedaan wat betreft deel één van ons plan. Zonder gereedschap, laat staan enige elektrotechnische kennis, bleek deel twee echter een stuk moeilijker uitvoerbaar. Tijdens de operatie werden we minstens net zo veel uitgelachen als geholpen door de vriendelijke medewerkers van de sloop. Gelukkig zagen we er zelf ook wel de lol van in, maar helemaal lachen werd het toen na vijf uur klooien de radio eindelijk op zijn plek zat en we dachten dat alles het deed. Wat betreft de radio was dit ook zo, maar de tien draadjes die uit de auto staken ten opzichte van de vijf draadjes die gemoeid waren met de nieuwe radio hadden ons zoveel verwarring gebracht dat er op een of andere vreemde manier kortsluiting in de achterlichten ontstond……
 
We besloten het elektrotechnische kennis deel van onze hersenpan maar even rust te geven, lieten de achterlichten voor wat ze niet waren en vertrokken toen maar snel om voor het donker op onze volgende bestemming aan te komen. Arthur’s pass is de hoogste pas van Nieuw Zeeland en dus was het er lekker koud. Een goede reden voor een vuurtje dus. Een gedachte die we ongetwijfeld deelden met veel van de mensen die eerder op die plek hadden gekampeerd gezien de vele zwarte roetplekken om ons heen. Maar ja, die andere mensen hadden vast het geluk gehad dat die ene trucker niet langs was gereden die avonden. Niet veel later nadat het vuurtje ook echt groot genoeg was om ons op te warmen stonden er twee rangers naast ons die vertelden dat er vanuit twee verschillende richtingen brandweerauto’s naar ons op weg waren nadat een of andere enorm domme trucker melding had gemaakt van een grote brand. Weer iets later, stonden er 7 brandweerlieden moedig en een beetje lacherig ons kampvuurtjes te doven. Ze konden er gelukkig wel de lol van inzien, iets wat wij toen al niet echt meer konden aangezien we net daarvoor onze contactgegevens hadden moeten geven om zo de wellichte boete van  $500,- in ontvangst te kunnen nemen. Er zal vast wel één Jan Jansen in Utrecht wonen toch……?
 
Dat het vuurtje tegen de kou geen onterechte gedachte was geweest, bleek de volgende ochtend wel, toen onze schuifdeur ons toegang verschafte tot een schitterend winter wonderland. Enigszins zorgen makend of Imke’s hardloopschoenen genoeg bescherming zouden bieden tegen de sneeuw, begonnen we toch maar aan de geplande wandeling naar Avalanche Peak, die ons na wat vallen en opstaan weer een schitterend uitzicht opleverde.

Dat Nieuw Zeeland veel gezichten kent, bleek wel toen we ons nog geen 48 uur later, en onder het genot van een zeer aangenaam temperatuurtje en zonnetje, tussen een groep van ruim 300 dolfijnen bevonden. Geheel volgens de instructies van de begeleiders lag onze groep zich volkomen belachelijk te maken door rare, hoge geluidjes te maken, hetgeen prima bleek te werken om de aandacht van de dolfijnen te krijgen en bijna een half uur vast te houden. Een erg unieke ervaring om met deze intelligente beesten (oog)contact te hebben en wat te spelen.
 
 
Even heerlijk, maar iets minder uniek waren vervolgens de drie dagen
kanoën door het in Nieuwe Zeeland zeer bekende Abel Tasman park. Hoewel je hier ook een meerdaagse wandeling kan maken, hadden we gezien de zon beloofde weersvoorspelling de kano als vervoersmiddel gekozen om zo bij alle mooie baaitjes aan te kunnen leggen die niet toegankelijk zijn voor de wandelaars. Bovendien konden we zo ook naar de eilandjes vol met jonge zeehondjes. Iets dat (nog) veel leuker is dan het klinkt, doordat ze in groepen vaak moedig genoeg waren om rond je kano te komen spelen, in je peddels te bijten en zelfs probeerden je kano te beklimmen.
 
Net zoals tijdens de drie dagen kanoen liet de weersvoorspelling ons ook de dagen daarna niet in de steek. Hoewel we daar in het Abel Tasman park nog blij om waren geweest, kwam dat nu iets minder uit. Voor het eerst regende het pijpenstelen, en de hele dag lang. Wederom leken we echter mazzel te hebben doordat het weer de volgende dag redelijk en in ieder geval droog was tijdens de fietstocht door de bekende witte wijn regio Malborough Sounds, waar we heerlijke wijntjes proefden. De volgende dag was het echter weer helemaal mis met het weer en besloten we de overtocht naar het Noord eiland een dag eerder te maken dan we eigenlijk wilden.
 
En alsof we 10 uur in een vliegtuig hadden gezeten, gaf dit eiland ons het gevoel dat we in een nieuw land terecht gekomen waren. Als eerste “echte” Nieuw Zeelandse stad had Wellington daar een belangrijk aandeel in, maar ook het weer was een belangrijke factor. Het was op het Zuid eiland niet altijd even warm geweest, maar we hadden maar een paar dagen regen gehad. In de drie dagen die we in Wellington doorbrachten is het echter vrijwel geen minuut droog geweest en moesten we ons opeens op de, in Nieuw Zeeland schaarse, indoor activiteiten gaan richten: op stap gaan met een Nieuw Zeelands stel dat we in Abel Tasman hadden leren kennen en een bezoekje brengen aan het benoemingswaardige Te Papa museum. Gelukkig kwamen tijdens een van deze dagen ook onze landgenoten ons te hulp. Zonder uitnodiging, maar met veel honger vermaakten we ons, net zoals een jaar eerder in Sydney, uitstekend met bitterballen, haring en kaas eten op het Koninginnedag feestje van de ambassade.
 
Hopend op beter weer besloten we na drie dagen maar snel deze stad te verlaten. We waren immers naar Nieuw Zeeland gekomen voor de uitgestrekte en veelal onbewoonde landschappen. Het duurde een stuk langer om dit te vinden dan dat we hadden gepland. Iets buiten de stad bevonden we ons namelijk in een 4 uur durende file….!!! Ik denk dat dit woord zelfs niet bekend is op het Zuid eiland. Maar goed, we hadden de tijd aangezien het toch regende. Iets dat we konden missen als aambeien tijdens de wandeling die we de volgende dag wilden gaan maken. De volgende dag werd door de file echter al snel overmorgen, hetgeen eigenlijk alleen maar beter uitkwam omdat het weer toen wel fatsoenlijk genoeg was om de inmiddels diep ingesneeuwde Tongariro Crossing te trotseren.
 
Aangekomen bij het dorpje van waaruit de bussen vertrekken naar het begin van de wandeling, wonnen we wat informatie in en na heel veel onzekerheid wist één hostel ons te vertellen dat ze waarschijnlijk wel zouden gaan de volgende dag. Het koude en natte weer had de wandeling de laatste dagen flink te grazen genomen waardoor er waarschijnlijk voor het eerst dit jaar met sneeuwijzers gelopen moest gaan worden. Vooral als het ’s nachts zou gaan vriezen. En of het dat deed!! Op de ochtend van de wandeling werden wij wakker met een 1 cm dikke laag ijs aan de binnenkant van de ramen van onze bus. En dus begonnen we gewapend met sneeuwijzers tegen de sneeuw, maar vooral tegen de ijsplakkaten op het pad, aan de wandeling die zo populair is om zijn mooie kleuren veroorzaakt door het nog actieve vulkanisch landschap. Omdat wit officieel geen kleur is, en omdat het rond lunchtijd ook nog eens goed begon te sneeuwen, kunnen we echter niet zeggen dat we veel van deze kleuren hebben meegekregen, maar wel dat we weer een zeer speciale ervaring rijker zijn.
 
Alsof het nog niet koud genoeg was, lagen we de volgende dag te tuben in een ondergrondse rivier om zo op een actieve manier de gloeiwormen in de Waitomo grotten te bekijken. Meer concentrerend op de vraag of onze lichamen deze kou wel aankonden dan op de gloeiwormen, waren we blij dat het niet te lang duurden en dat we ook naar deze plek waren gereden om eindelijk eens de erg zeldzame, en erg grappige, Kiwi’s te kunnen bekijken.  Dit beestje wordt met uitsterven bedreigd doordat ze maar 1 ei per jaar leggen, dat dan vaak ook nog wordt opgevreten door de in het land geïntroduceerde ratten, fretten en wezels. Beide feiten zijn te verklaren doordat het ei ongeveer 20% van de moeders lichaamsgewicht is. Iets dat je niet graag meer dan één keer per jaar wil uitpoepen zo lijkt me, maar wel voor een heerlijke grote maaltijd zorgt.
 
En hoe interessant dit ook was, het was nog steeds klote weer. Zo slecht zelfs dat we besloten onze bus maar een week eerder te gaan verkopen dan dat we gepland hadden. Zo hadden we tenminste iets te doen tijdens de zeer regenachtige dagen en hoefden we niet, tijdens voorspeld mooi weer een week later, in de vieze, ongezellige garage te zitten. Na 3 daagjes maar weinig belangstelling te hebben gekregen, hadden we As Good As Gold opeens verkocht aan een zeer vriendelijk Duits stel. Hoewel de prijs die we in eerste instantie overeen waren gekomen voor beide al een goede deal was, deden we allemaal nog wat water bij de wijn door de prijs nog iets te laten zakken als wij de bus nog een weekje mee konden nemen, iets dat beide partijen wel goed uitkwam.
 
En toen onze hoop op beter weer in ons laatste weekje ook nog uitkwam, hadden we ons geen betere gang van zaken voor kunnen stellen. Heerlijk genietend van de zon gaven we ons in de Bay of Islands volledig over aan het niks doen, alvorens we het advies van Jacque Cousteau opvolgden om te gaan duiken bij de Poor Knights Islands. Deze duikplek staat in zijn boekje in de top tien, dus daar moet je dan wel even een duik gaan nemen. Erg mooi en leuk aangezien het alweer twee jaar geleden was dat we onze PADI gehaald hadden.
 
Hoewel er op het Noord eiland nog veel meer te zien en te doen was, was onze tijd in Nieuw Zeeland nu echt op. Iets dat we eigenlijk niet zo erg vonden. Zelfs alle verhalen en waarschuwingen van andere reizigers hadden ons namelijk niet voorbereid op de enorme verschillen tussen het Noord en Zuid eiland die Nieuw Zeeland twee heel verschillende gezichten geeft. Gelukkig hebben wij de juiste van de twee het beste leren kennen en is Nieuw Zeeland een super aanrader.
 
Wat ook een aanrader is, is het feestje dat wij op 7 juni geven als we voor de verandering weer eens terug in Nederland zijn!! Hopelijk zien we jullie allemaal.
 
(Hopelijk) tot dan,
 
Teun en Imke

Reacties

sanne op 31-05-2008 10:52
Ik zal binnenkort even bij Jan Janssen langs gaan in Utrecht. Die woont namelijk op de Twijnstraat en is mijn oude buurman. Hij zal er wel om kunnen lachen denk ik!
sanne op 31-05-2008 11:00
Broeder en im,
Nog 1 weekje precies!!!!!!!!!!!!!
Kan niet wachten om jullie na twee en een half jaar weer in de armen te sluiten! Heerlijk om jullie snel weer te zien.
Geniet nog van de trein!
 
liefs sanne
 
Ps: nog druk bezig met het zoeken van een huisje voor jullie zodat we lekker dicht bij elkaar zijn!!!
 
Love you!!!
Sietske op 05-06-2008 11:05
Nog twee daagjes!!
kan ik na twee en n haldf jaar eindelijk weer zeggen dat zaetrdag! Zullen we gaan BBQ'en?
XX
op 07-06-2008 00:50
jullie slapen waarschijnlijk en wij zijn klaar met de voorbereidingen en zijn benieuwd of jullie veranderd zijn? of er tranene vallen en wie de winnaar wordt van "wie kent Im en teun het best?"-spel. hoofdprijs een heuse waardebon van over de 100 euro te besteden in een hostel te Peking.
liefs marion
Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl