dewereldaanonzevoeten.punt.nl
De uitzichten van Nieuw Zeeland
Helaas….geen annuleringen voor de Milford Track, en dus werd het de Kepler Track. Vlug de spullen inpakken en ondanks de zon belovende weersvoorspelling voor de komende dagen voor de zekerheid toch maar alles in extra plastic zakken inpakken. In dit deel van Nieuw Zeeland weet je namelijk maar nooit. En dat was maar goed ook zeg maar….
 
 

Net zoals met onze intentie om vroeg aan dag één te beginnen, was er namelijk met de weersvoorspelling ook iets niet helemaal goed gegaan. Al na vijf minuten wandelen had een redelijk blauwe lucht plaatsgemaakt voor dikke, donkere wolken, waaruit het, gelukkig niet al te hard, begon te regenen. Nog steeds vertrouwend op het weerbericht zetten we flink de pas erin om zo snel mogelijk het bos te bereiken waar de bomen in ieder geval wat bescherming boden voor de regen. Door het prachtige bos lopend, zagen we meteen dat het inderdaad wel vaker regent in deze regio. Zoals in een regenwoud, was ook in dit woud, op het pad na, elke cm begroeit met van alles en nog wat. Bovenop dat groens groeide vervolgens een dikke laag mos, dat voor een soort door-het-mos-het-bos-niet-meer-kunnen-zien-effect zorgde.
 
Bijna verblindt door al dat groen om ons heen kwamen we na een uurtje lopen aan op de geplande lunchplaats waar we kennis maakte met het volgende waar deze regio bekend om staat: Sandflys. Na 10 minuten ons best te hebben gedaan boterhammetjes zonder vliegjes naar binnen te werken en onszelf (en lunch) bijna vergiftigd te hebben met deet, waren we er klaar mee en besloten we maar snel door te lopen. Niet alleen door die vervelende beesten, maar ook omdat het bordje aan het begin van de wandeling ons enigszins verrast had door te melden dat de eerste etappe van deze vier daagse wandeling 6 uur zou duren. Hetgeen ons niet echt uitkwam gezien het feit dat we pas net voor twaalven dit bordje bekeken.
 
En dus zetten we weer flink de pas erin door het nog steeds groenere dan groen (m/b)os. Gelukkig bleek de aangegeven wandeltijd gebaseerd op éénwielige rolstoel rollers en botste we na een dikke twee uur wandelen prompt tegen een bord aan dat ons leerde dat onze eerste slaapplek nog maar 45 minuten éénwielig rollen was. Inmiddels hadden door de hoogte de bomen plaatsgemaakt voor iets anders dat elke vorm van uitzicht belemmerde. Een dikke mistlaag zorgde voor minder dan 100 meter zicht, waardoor het zo snel mogelijk bereiken van de hut ons enig overgebleven doel voor die dag leek te zijn.
 
Na iets genuttigd te hebben dat in ieder geval wordt verkocht als een maaltijd, wat socialisen met de andere wandelaars en een prima nachtrust van een slordige 10 uur, was daar gelukkig weer een nieuwe ronde met de daarbij horende kansen. Na we onze hersenen een paar seconden de tijd hadden gegund om op te starten richtten we onze ogen gelijk op het raam om te kunnen gaan genieten van dat oh zo mooie beloofde uitzicht onder die niet in mindere mate beloofde strak blauwe hemel. En hoewel we eerst nog even dachten dat het de condens op de binnenkant van de ramen was, kwamen we er na een veeg achter dat we voor de tweede dag achter elkaar bedrogen waren door de weermannen van Nieuw Zeeland. “Hadden ze gdvrdmn niet iemand bekwaams in dienst kunnen nemen zoals Piet Paulusma!”
 
De situatie goed proberen te lullen door te zeggen dat het tenminste niet regent, hezen we na genoten te hebben van een schitterend ontbijt de net iets te zware rugzakken op onze nog niet aan dit gewicht gewende, en dus inmiddels pijnlijke, schouders, en zochten we met onze hoofden naar beneden gericht om te kijken waar dat pad nou eigenlijk liep een weg door de wederom dikke mist naar het hoogste punt van de wandeling.
 
Hoewel een goede wandeling altijd wel lekker is, zijn de vaak mooie uitzichten welkome beloningen voor het verzette werk. En hoewel we op dag twee even een paar minuten een glimp op mochten vangen van een in het dal liggend meer, moesten we het op hoogste punt van de wandeling doen met slecht een paar meter zicht. Niet mooi, maar wel speciaal was deze keer de “leugen” die we onszelf vertelden toen we daar op 1472 meter stonden.
 
Omdat we ook tijdens de rest van dag twee niet veel meer zagen dan grijze wolken en groen bos zaten we weer vroeg in de tweede hut waar we besloten de laatste twee dagen van deze wandeling maar in één (dik bewolkte) dag te doen, om zo wat meer tijd over te houden voor andere dingen die wel de moeite waard zijn.
 
Zoals bijvoorbeeld de Milford Sound waar we de volgende ochtend al vroeg, en met toch wel een beetje veel spierpijn, klaarstonden voor een boottocht over dé fiord der fiorden. Het vroege tijdstip konden vele van de bustoeristen die Nieuw Zeeland rijk is niet aan, en dus was het lekker rustig, maar ook erg koud, op de boot. Het rustige vonden was prima, maar kou die ervoor zorgt dat onze camera’s pas na een half uur opwarmen beginnen is natuurlijk een beetje jammer. Bovendien was de kou te danken aan een compleet heldere hemel, hetgeen toch een beetje zuur aanvoelden gezien de ervaringen van de laatste drie dagen.
 
Maar ja, beter laat dan nooit en toen we van de boot afkwamen reden we gelijk naar een picknick plaatsje in de zon waar we heerlijk 2 uur genoten van een goede brunch in de zon en concludeerden dat de Milford Sound erg mooi is, maar toch ook weer niet zo mooi als dat alle reclame je doet geloven. Of zoals een Nederlandse medepassagier heerlijk nuchter melde: “In Noorwegen zijn de fiorden net zo mooi.”
 
Om gelijk nog maar een gehypte plaats aan te doen, werd onze tocht na de brunch voortgezet naar Adreline Capital Queenstown, waar we 25 km ervoor weer optimaal gebruik maakte van onze “As Good As Gold.” Op weer een fantastische plek brachten we samen met twee Denen die we op de Kepler Track hadden ontmoet de avond bij een kampvuurtje door aan de oever van het Wakatipu meer, waarna we ons heerlijk bedje indoken.
 

 
Hoewel Adreline sporten best aan ons besteed zijn, bleef het in Queenstown nog even bij een soort van rodelen en winkelden we daarnaast wat voordat we doorreden naar het begin van de wandeling die onze vorige ervaring moest doen vergeten. Omdat we nog steeds niet in een rolstoel zaten, besloten we deze Routeburn wandeling niet in de gebruikelijke drie dagen te wandelen, maar in één dag naar de tweede hut te wandelen en dan om logistieke redenen de volgende dag de route weer terug te lopen. En omdat een goed begin het halve werk is kwamen we warempel de aan onszelf gemaakte belofte de volgende ochtend na en werden de eerste meters van de 21 km lange wandeling al lekker vroeg afgelegd onder een nog warempelere strak blauwe hemel!! De eerste 2 uur slingerde het pad stijl omhoog door een inmiddels bekend bos, om na 8,5 km ons onze eerste beloning te geven. Vanaf de hut waar men normaal de eerste nacht doorbrengt, gaf het uitzicht over de Routeburn vallei dan ook de nodige voldoening. Zeker gezien de tot dan toe minimaal geleverde inspanning.
 
Niet veel verder, en inmiddels weer boven de boomgrens uitgestegen, leek het vervolgens niet meer op te kunnen. Om elke hoek hadden we weer een geweldig nieuw uitzicht en toen we na de lunch op 1500 meter op Conical Hill stonden te kijken naar weer zo’n geweldige vallei, waren we de dikke mist en regen op de Kepler Track al lang vergeten. Onder een voornamelijk blauwe hemel zagen we in het oosten en zuiden zo ver als we konden zien witte toppen, terwijl we ver onder ons de Hollyford rivier konden zien die in de gelijknamige, met bossen gevulde vallei zich een weg baande naar de helemaal in het westen gelegen Martin’s Bay aan de Tasman Zee. Superb!!!

Na uitgebreid genoten te hebben van dit uitzicht en een beetje bekeken te hebben hoe het pad verder zou lopen besloten we dat het vervolg van de route niet veel extra’s zou bieden en daarom maar gewoon de 14 km terug naar onze bus te lopen. Er was immers nog zo veel te zien in super Nieuw Zeeland en een extra dag konden we vast wel ergens voor gebruiken.
Voor een dagje relaxen in Queenstown’s kleine zusje Wanaka bijvoorbeeld. En zo gezegd, zo gedaan. De dag daarop was het echter tijd om weer eens een flink stuk te rijden en al vroeg waren we op weg naar het volgende hoogte punt van Nieuw Zeeland: de twee gletsjers Fox en Franz. Meer omdat we als eerste in Fox aankwamen dan om een andere reden besloten we dit 13,5 km lange stuk ijs maar eens te voet te gaan verkennen. Erg indrukwekkend, leuk en romantisch, want een van de groepsgenoten vroeg daar op Fox zijn toen nog vriendin ten huwelijk.
 
Fox was heel leuk, maar er was eigenlijk iets anders nog veel leukers wat we in deze regio wilden gaan doen. Het weer zat echter op de dag van de wandeling niet mee en we hadden er weinig vertrouwen in dat de dag erna ons wel zou helpen, maar toen we de schuifdeur van onze bus de volgende ochtend opengooide, bleek er geen wolkje aan de lucht. En dus snel naar het boekingskantoor en om 11.30 was er plek voor ons. Nog niet eens zo nerveus werkten we ons ontbijt rustig naar binnen om wat tijd te doden terwijl we langzamerhand steeds meer wolken zagen binnenkomen. Iets dat we helemaal niet konden gebruiken. Toen er om 11 uur wel heel veel wolken waren, besloten we toch maar even te gaan vragen of het wel doorging.
 
Op een zeer onvriendelijke manier kregen we te horen dat de omstandigheden perfect waren en dat het ‘natuurlijk’ doorging. Zelf twijfelden we toen nog wat, want deze ‘once in a lifetime experience’ laten verpesten door wolken, zou wel erg zonde zijn. We waren er echter zo dicht bij en gokten dus maar op de kennis van het nog niet veel vriendelijker geworden personeel. Na vijf minuutjes waarin we instructies kregen en het materiaal op orde werd gebracht zaten we in het vliegtuigje dat ons naar bijna 3000 meter zou brengen. Met een super brede glimlach (maar inmiddels toch ook wel wat meer vlinders in de buik) genoten we van het super uitzicht (ook onvriendelijke mensen hebben gelukkig wel eens gelijk) dat we hadden doordat het vliegtuigje vlak langs Mt Cook, Mt Tasman en het daartussen liggende 39 km2 grote gletsjer veld vloog.
 
Heel veel tijd om hiervan te genieten hadden we echter niet. Een paar minuten later gierde namelijk de adrenaline door onze bloedvaten terwijl we de eerste van de 45 seconden vrije val voornamelijk gilden van paniek maar al snel daarna van de kick. Damn, wat waren dat een geweldige, en snelle, 45 seconden. Pas toen de parachute geopend was en we rustig door de lucht zweefden, hadden we de tijd om echt om ons heen te kijken en weer eens te genieten van een schitterend uitzicht. Dit was de reden waarom we juist graag hier wilden parachute springen. Aan de ene kant bergen met daartussen de hoogste berg van Nieuwe Zeeland en een aantal super groter gletsjers en aan de andere kant de blauwe zee. Een mooiere plek om parachute te springen kan er nauwelijks zijn!


En een mooiere plek dan Nieuw Zeeland misschien ook wel. Dat is wel een beetje gevaarlijk om te zeggen na al die andere schitterende landen die we tot nu toe hebben bezocht, maar we kunnen wel zeggen dat we ons hier meer dan vermaken. Zo veel te doen en zien. En dus zijn we er weer weg van.
 
Dikke pakkerds,
Teun en Imke

Reacties

Carine op 01-05-2008 11:47
En wij genieten mee vanuit een (nu nog) koud Zeeuws-Vlaanderen. Maar ook hier wordt het beter, hebben ze beloofd. Fijn dat jullie de laatste weken van jullie reis nog zo veel supermomenten beleven. Sluit je geweldig af, en kun je hopelijk heel lang op teren.
Carine op 01-05-2008 11:48
Want al genieten we nog zo mee van jullie verhalen: we kijken toch erg uit naar jullie thuiskomst!
op 01-05-2008 19:29
Tjeuzus wat een mistige zonnige verhalen. New Zeeland we are coming, maar we wachten nog ff tot Immie en Teuni thuis zijn.
XX Marion en Hans Geniet ervan
 
 
Martijn op 04-05-2008 10:53
Heeuuhh Leuk om weer even wat van / over jullie te lezen. Hoe is het met de off-white camper?
 
Wel coole foto's overigens, aardig uitzichtje wel!
 
Hiero is de winter helaas een beetje aan het beginnen hoewel vandaag wel weer een mooie (maar frisse....... 21 graden ) dag was........ met redelijke golven @ CurlCurl.
 
We hebben jullie overigens gemist met Koninginnedag, was ook weer erg gezellig met de nodige haring / bitterballen en Nederlanders(nou ja, Nederlanders; weer erg hoog gehalte aan "Belgen", je weet wel net als jullie)......... het was weer lekker uittegreren.
 
Groeten vanuit een (laatste weken ietsminder) zonnig Sydney
 
Martijn (en Lianne ook)
kirsten op 05-05-2008 22:55
Wat een super verhaal en geweldige fotos zeg. Ik ben helemaal fan van de foto met de camper, een van jullie op een stoeltje en de mooie achtergrond WOW. Ik denk dat ik nu alweer voor de zoveelste keer zeg dat ik jaloers zeg, dus dan als bonus nog maar een keer: IK BEN JALOERS!
Heel veel plezier nog en tot 6 juni.
 
x
op 06-05-2008 20:54
wow imke en teun, dat klinkt nog steeds onwijs gaaf. het reizen blijft toch wel ontzettend tof, jammer dat we ook nog af en toe geld moeten verdienen.
Geniet er nog effe ontzettend van saampjes en ook natuurlijk van alles in de natuur en zo.
 
tot snel.
 
kus bauke
sanne op 09-05-2008 17:42
He broer en Im,
Zo leuk om de foto's en de verhalen te herkennen. terwijl ik het verhaal van de parachute sprong las, gierde de spanningen en de opwinding weer door mijn lijf. Wat is dat toch uniek he. Zo te lezen vinden jullie het prachtig en hebben jullie je goed vermaakt in NZ. Toch een goede keuze geweest. Als ik het goed begrijp verlaten jullie het land binnenkort. Nog 4 weken en 1 dag en dan zien we elkaar weer!!!!!!!!!!
Geniet nog van alles
heel veel liefs en een dikke kus
sanne
jim en marjolein op 16-05-2008 16:15
HEYYYYY reizigers!!
 
Wij zitten alweer veilig thuis! Bangkok was hectiek en chaos! Bijbruinen zat er ook niet bij, maar nog wel een wilde olifant en apen gezien!
 
Geniet nog even van de dagen die er nog van over zijn en een goede reis terug!
 
Bij aankomst op schiphol stonden vrienden en familie ons op te wachten met ballonnen erg leuk en emotioneel haha..!!
 
Liefs Jim en Marjolein
Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl