dewereldaanonzevoeten.punt.nl
Bijna
Het is 15.45 uur Moskou tijd als ik, in de trein van Irkutsk naar Moskou, deze zin op mijn oude, maar nog steeds zeer betrouwbare laptop produceer. Terwijl de kilometerpaaltjes langs het spoor ons leren dat we over 100 km in thuis continent Europa zijn, weten we niet zeker of de vermoeidheid of juist de spanning overheerst. De vermoeidheid wordt veroorzaakt door wat we de laatste 2,5 week allemaal hebben meegemaakt, de spanning doordat we ons heel goed beseffen dat we over iets meer dan drie dagen weer thuis zijn.

Deze spanning is echter al aanwezig, zij het in mindere mate, sinds Singapore Airlines ons van Auckland naar Peking bracht. Een vlucht die ons voor de verandering eens een keer dichter naar huis bracht, en ons, waarschijnlijk daardoor, deed beseffen dat de “terugreis” echt begonnen was.


 
Dat we in de anderhalve dag die we in Peking hadden onszelf niet echt de tijd gunde de toerist uit te hangen hielp natuurlijk ook niet om de spanning wat te verlichten. Voor ons bezoek aan deze stad tijdens de Olympische Spelen later dit jaar, wilden we nu al wat dingetjes regelen, waardoor de enige toeristische dingen waar we aan toe kwamen een Peking Duck etentje met een vriendin van een vriendin (die in Peking werkt) was en een poging het voor ons om onduidelijke redenen afgesloten Tian’anmen plein op te komen. Een korte observatie van de stad zelf leerde ons echter nog wel dat die redelijk ruimtelijk is opgezet en eigenlijk heel veel groen bevat. Iets dat ons aangenaam verraste.
Ook een aangename verrassing was de zeer luxe coupé waarmee we de volgende dag startten aan de eerste etappe van de Trans-Mongolië Express die ons uiteindelijk helemaal naar Moskou moet brengen. De 1561 km van Peking naar Ulan Bator was een genot, in een privé coupé met tafel, foutui en badkamertje met zelfs een douche. Zoals we wel een beetje verwacht hadden zaten er alleen maar toeristen in deze 1ste klas wagon tijdens deze 34 uur rit naar de hoofdstad van Mongolië.

Na 1,5 dag in fascinerend Ulan Bator door te hebben gebracht verlieten we met nog 3 dames deze door zijn lelijkheid juist weer mooie stad. Door de zeer beperkte infrastructuur en de beperkte tijd die wij in Mongolië konden doorbrengen hadden we, net zoals 95% van alle andere toeristen in Mongolië doen, besloten een oude Russische ambulance inclusief bestuurder te huren om zo 6 dagen het centrale deel van dit grote land te ontdekken.

Al snel na ons vertrek werden de veelal communistisch aanvoelende betonnen bouwwerken schaarser en maakte de asfaltweg plaats voor zandpaden. Terwijl we ons afvroegen hoe onze chauffeur enig idee kon hebben welke van de tientallen, in ons gezichtveld gelegen en enige vorm van wegaanduiding ontbrekende, zandpaden we moesten hebben, verdwenen de betonnen blokken helemaal en zagen we voor het eerst de enorme, schitterende uitgestrektheid van het Mongoolse landschap.

Met slechts een 45 minuten durende lunch als welkome onderbreking, kwamen we pas na tien uur hobbelend het landschap bewonderd te hebben aan bij de nomade familie waar we de nacht door gingen brengen. Dat deze familie nog echt een nomade bestaan leeft, bewees de zoektocht naar hun nieuwe “standplaats” die de laatste 2 uur van onze dag in beslag had genomen. Maar goed, de ger tent zag er prachtig uit, de Yak poep in het kacheltje hield ons comfortabel warm en het eten…. was niet te vreten.  Koude rijst met stukken Yak vet met daaraan soms een klein stukje vlees. Niet echt het Genghis Khaan all you can eat festijn dat bijna ieder Westers land wel rijk is.

Met de wetenschap dat de winters in Mongolië vaak niet moeilijk doen over een graadje of 45 onder nul, met als resultaat dat de nomade families enorme hoeveelheden vee verliezen, konden we het vet, de beperkte hoeveelheid vlees en het ontbreken van enig groente wel begrijpen. Waar we echter wat meer moeite mee hadden was de zeer sterke en onaangename smaak van Yak die ook tijdens het ontbijt weer prominent aanwezig was. We waren echter door vele andere reizigers gewaarschuwd voor het eten in Mongolië en hadden onze voorzorgmaatregelen de ochtend voor vertrek bij de supermarkt getroffen. Het ontbijt bestaande uit een soort van Yak donuts vulden we aan met onze zelf gekochte baantjes en klaar waren we voor weer een dagje leegte bekijken.

Hoe leeg Mongolië is, is beter te begrijpen als je weet dat het land ongeveer drie keer zo groot is als Frankrijk, maar slechts 2,8 miljoen inwoners telt waarvan ook nog eens bijna de helft in Ulan Bator woont. Steden zijn in aantal zeer beperkt waardoor we soms uren reden alvorens we weer een paar ger tenten tegenkwamen. Geen wonder dus dat de Mongolen in het algemeen geen moeite doen om deuren, of soms zelfs muren om hun gaten in de grond, die ze toiletten noemen, heen te bouwen. Wel een wonder (of eigenlijk gewoon vies) is dat het naast muren ook ontbreekt aan wc papier of water……

Maar goed, we waren niet naar Mongolië gekomen voor de wc’s of het eten maar voor het uitgestrekte landschap waarvan we tijdens de zes uur rijden op dag twee weer ruim voldoende zagen. Het einde van deze dag brachten we, net zoals de gehele volgende dag, door bij een familie aan het schitterende Terkhin Tasgaan meer. Hoewel het meer en het vulkanische gebergte er omheen wat afwisseling bracht in het landschap, was het eten bij deze familie natuurlijk weer Yak. Waarschijnlijk meer door die zeer typische, vieze smaak dan door bacteriën hadden tegen het einde van dag drie de lichamen van de meeste groepsleden hun al wel een excuus gegeven het eten verder niet meer aan te raken doordat ze hadden overgegeven of niet meer naar de wc konden. Het laatste veroorzaakt door de uitgebalanceerde maaltijd van koolhydraten, koolhydraten en koolhydraten in de vorm van rijst of noodles.

Omdat iedereen tegen deze tijd ook wel een beetje door zijn eigen boodschappen heen was en vele het eten echt niet meer aanraakten, vond niemand het erg dat ook de tweede helft van de tour voornamelijk in de auto werd doorgebracht. Zeker niet omdat het landschap zeer indrukwekkend bleef. De uitstapjes die wel werden gemaakt waren naar drie kloosters, die wonder boven wonder niet waren vernield in de periode dat Stalin Mongolië op afstand regeerde en waarin elke vorm van religie verboden was.

De tour zat er bijna op en de laatste nacht brachten we door bij een familie die pas een paar uur voor onze aankomst de ger had opgebouwd. Niet alleen het ontbreken van één bed, maar ook de tafel met daaroverheen een tapijt hetgeen als een bed moest dienen en de gaten aan de onderkant van de ger, verklapten ons al meteen dat deze familie het allemaal niet al te nauwkeurig regelde. Het te kort aan een bed werd opgelost door een bedframe met daarop in plaats een matras een deur en weer zo’n heerlijk tapijt, de tafel leek toen opeens zo’n slecht alternatief nog niet, en zo waren alleen de gaten nog echt een probleem. Vooral omdat de in Mongolië altijd aanwezige wind die nacht het net zo aanwezige zand met stormachtige snelheden rond begon te slingeren. Niet alleen de angst dat de ger de sterke wind niet aan kon, maar ook het ongemak van het zand dat onze tent binnen blies zorgde die nacht voor een zeer onrustige nachtrust en een laag zand op alles en iedereen.

Vermoeid door het te kort aan voeding en slaap, waren we klaar om terug naar Ulan Bator te gaan. Het probleem was echter dat de auto daar anders over dacht. Bij het openen van onze ger zagen we dat blijkbaar de zandstorm aan het einde van de nacht was veranderd in een sneeuwstorm die er nog steeds hing en met zijn kou ervoor zorgde dat de auto pas na 45 minuten proberen wilde starten. Omdat wij het al een wonder vonden dat onze chauffeur onder normale omstandigheden de weg kon vinden, klaagden we die ochtend geen van allen dat het ontbreken van wegen en, door het beperkte zicht, enige geografische herkenningspunten ervoor zorgden dat we vier uur later in Ulan Bator aankwamen dan gepland.



Gelukkig had Ulan Bator genoeg Westerse restaurants om ons vitamine tekort aan te vullen en hadden we de volgende dag genoeg tijd om wat bij te slapen tijdens de 26 uur waarin de trein ons 1119 km verder naar Irkutsk in Rusland bracht. Veel vervelende, dronken en rokende Mongolen bracht ons niet echt de ervaring waarop we gehoopt hadden door 3e klasse te reizen. Hetzelfde was het geval met de plek waarvan wij het enorme Baikal meer bewonderden. Door tijdgebrek hadden we niet de mogelijkheid om dit diepste meer van de wereld echt te ervaren en moesten we het doen met het, net iets ten Zuid Oosten van Irkutsk gelegen, toeristen centrum van dit meer. Hoe groot het meer echt is, konden we slechts afleiden uit het feit dat het water in het meer heel de wereldbevolking voor maar liefst 40 jaar zou kunnen voorzien van drinkwater.

Omdat het geen tijd hebben te maken had met onze nu wel heel dichtbijkomende thuiskomst,  vonden we het niet erg dat we ons na dit flitsbezoekje alweer in de trein bevonden om de laatste etappe van de Trans-Mongoliën Express af te leggen. Gezien de vorige ervaringen waren we blij dat we weer een 1e klas coupé hadden geboekt waarin we in 77 uur de 5185 km naar Moskou treinen. De coupé ziet er heerlijk kitsch uit met zijn spiegels, onvoorstelbaar lelijke oubollige kleuren en franje gordijnen. Op het te korte bed na, voelt het echter comfortabel aan en geeft het ons genoeg rust om alles van de afgelopen tijd in te laten zinken én om Nederland te verheerlijken.

“Aahh, een bruine boterham met kaas!”
“Nog even……..heel even.”

Teun en Imke

Reacties

Carine op 06-06-2008 16:56
Tja, die bruine boterhammen met kaas!
Waarom organiseer ja dan ook een barbecue? Misschien kun je daar kaastosti's op maken?
 
Tot morgen!!!!!!!!!!!!!!!
sanne op 06-06-2008 16:57
Nog 1 nachtje!!!!!!!!!!!!!
sanne op 06-06-2008 16:58
de karnemelk staat ook al koud!!!!!!!!!
op 06-06-2008 23:15
Je weet we organiseren een bring your one, dus kun je voor jullie eigen bruine boterhammen zorgen ? Grapje Teun en Imke, we popelen en alles wat Hollands is staat voor jullie te wcahten.
 
Hans
Eveline op 03-07-2009 21:55
Hooooi!
 
Contact!! Vind mij op Facebook!! Ik weet jullie achternaam niet, kan alleen op deze manier jullie een berichtje sturen. Teun, je board al opgehaald? Er zijn geen golven, dus misschien heb je nog even gewacht. Tot snel!
 
Eveline
T. 06 41999322
Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl